Het langverwachte tweede album van the Weeknd is eindelijk verschenen. De Canadese zanger beloofde duidelijkere refreinen, meer structuur, meer pop. Met hulp van Kanye West en Max Martin is het the Weeknd gelukt om met Beauty Behind The Madness de radio te bereiken, zonder zijn kenmerkende stijl te verliezen en tegelijkertijd een van de betere albums van het jaar af te leveren. 

Na het veelbesproken eerste echte interview met Abel Tesfaye in de New York Times, waren de verwachtingen hooggespannen. the Weeknd richt met Beauty Behind The Madness op popsucces en noemt hierbij direct maar even zijn einddoel: de Michael Jackson van deze generatie worden. Het is een hele verandering voor de artiest die in het begin van zijn carrière alles op alles zette om zo min mogelijk in beeld te zijn. Letterlijk en figuurlijk: tijdens zijn enkele optredens was Tesfaye continu omringd door rook en zo min mogelijk lichten. De sfeer klopte daardoor perfect bij zijn succesvolle trilogie.1

Door de invloed van Max Martin, zijn naam valt altijd als iemand succes wil behalen in de popmuziek, kreeg het verhaal van the Weeknd gelijkenissen met de recente werelddominantie van Taylor Swift. Zij ging van prinses van de country naar koningin van het hele universum met één album. Geproduceerd door Martin. Natuurlijk, Swift was een veel grotere naam dan the Weeknd voor hij de afslag naar bekendheid nam, maar met de soundtrack voor de meest besproken film van het jaar, Earned It (Fifty Shades of Grey), zette Abel grote stappen richting airplay op Sky Radio. Een hit op basis van een populaire film is echter geen strategie die mainstream-succes op de lange termijn garandeert. Enter Max Martin. En in een paar weken heeft the Weeknd met het briljante Can’t Feel My Face de trofee voor song of the summer in de wacht gesleept. Nu Beauty Behind The Madness uit is, blijkt de invloed van Martin toch een stuk kleiner dan vooraf werd geïnsinueerd. De Zweedse pop magiër heeft naast Can’t Feel My Face alleen schrijf- en productie credits voor In The Night. Betekent dit dat BBTM toch meer Kiss Land is dan Off The Wall?

Gelukkig niet. the Weeknd zelf heeft de meeste nummers geproduceerd, maar heeft ook de hulp van Kanye West, Illangelo, Cali The Producer en Mike Dean ingeroepen. Dit resulteert in meer gestructureerde nummers met meezingbare refreinen die bijna allemaal binnen vijf minuten afgelopen zijn. Niet alleen de opbouw van de nummers is strakker, ook de opbouw van de hele plaat is fantastisch. De sterke openers Losers en Tell Your Friends worden gevolgd door twee singles en op het moment dat the Weeknd in oude gewoontes lijkt te vervallen met Acquainted, word je wakker geschud door I Can’t Feel My Face. Zo wordt toegewerkt naar het onbetwiste hoogtepunt van Beauty Behind The MadnessIn The Night. Het nummer doet je hopen dat er daadwerkelijk een album komt waarbij Max Martin de Quinsy Jones is voor the Weeknd’s Michael Jackson. De grootsheid van de jaren ’80 productie past perfect bij Tesfaye’s hoge, krachtige stem en dit is gegarandeerd de volgende hit voor the Weeknd.

De invloed van popsterren als Jackson en Madonna voelt zo natuurlijk dat je je afvraagt waarom the Weeknd niet eerder voor ‘pop’ gekozen heeft. Als je echter tegen het einde van BBHTM opeens de stem van Ed Sheeran tegenkomt begin je te twijfelen. Hoewel Sheeran een begenadigd artiest is, past de donkere sfeer (op een track genaamd Dark Times nog wel) totaal niet bij de zanger. Zelfs de op het eerste gezicht onwaarschijnlijke samenwerking tussen the Weeknd en Ariana Grande pakte veel beter uit. Gelukkig is daar direct Lana Del Rey, meester in het maken van duistere, melancholische liedjes over pijn, drank, drugs en liefde, die wel perfect aansluit bij Tesfaye.

De muziek mag dan op een aantal nummers wat vrolijker klinken, de nummers gaan stuk voor stuk over dezelfde onderwerpen als op House of Balloons. Op het door Kanye West geproduceerde nummer Tell Your Friends zingt the Weeknd:

Everybody around you is so basic / I’m never rocking white, I’m like a racist / I don’t drink my liquor with a chasin’ / And money is the only thing I’m chasing / And some dope dimes on some coke lines / Give me head all night, cum four times / Baby girl just wanna smoke a pound / Do an ounce, get some dick / Tell her friends about it”. 

Inderdaad, the Weeknd is nog steeds the Weeknd. Toch is er op Beauty Behind The Madness meer ruimte voor zelfreflectie, relativering en zelfs liefde. Zo wordt duidelijk op het akoestische Shameless dat the Weeknd wel degelijk ruimte heeft voor compassie in zijn ommuurde hart: “You want me to fix you but it’s never enough / That’s why you always call me cause you’re scared to be loved / But i’ll always be there for you (…) girl I have no shame”. En op Acquainted kan Tesfaye bijna toegeven dat hij verliefd wordt: “To say that we’re in love is dangerous / But girl I’m so glad we’re acquainted”.

Beauty Behind The Madness is misschien niet de Thriller geworden die door sommigen verwacht werd en ook zullen de singles niet de radio domineren zoals Taylor Swift dat voor elkaar kreeg. Maar dat is in dit geval alleen maar goed nieuws. the Weeknd heeft na een valse start zijn sound gevonden zonder zijn ziel te verliezen en dat resulteert in zijn beste album. En dat is dan ook meteen een van de beste platen van dit jaar.


  1. House of Balloons, Thursday en Echoes of Silence deden het bijzonder goed toen de drie gebundeld in de winkel lagen. Trilogy bereikte de platinum status, iets wat zijn echte debuutalbum, Kiss Land, niet lukte. Indrukwekkend voor muziek die je (legaal) gratis van het net kan halen.

GEEN REACTIES

Leave a Reply