En opeens was hij terug in je tijdlijn of YouTube resultaten: Craig David. Een naam die bij veel mensen tussen de 25 en 30 warme gevoelens oproept. Born To Do It – een album dat ook in 2016 nog steeds briljant is – kwam ruim vijftien jaar geleden uit en nu lijkt de Britse zanger terug te gaan naar zijn roots én naar de hitlijsten.  

Als je Craig David niet dagelijks volgt op Twitter, Facebook of Instagram is het simpel om de zanger uit het oog te verliezen. Uit het oog ja, want kwaliteit als Re-wind en Fill Me In vergaat niet. Na een stormachtig begin van zijn carrière in 1999, scoort David met elke nieuw plaat minder dan de voorganger, met als dieptepunt (ook volgens Craig himself) een album vol Motown-covers. Daarna wordt het muzikaal compleet stil rondom de Brit.

Na een jaar of vier niks van Craig te hebben gehoord, komt hij weer eens in het nieuws. Ditmaal niet om zijn stem, maar om z’n lichaam. Wat blijkt? Hij is in zijn afwezigheid meer dan eens naar de sportschool gegaan en lijkt totaal niet meer op de jongen uit Walking Away.

Craig David Abs

‘Eat clean, train dirty’ is z’n motto, maar dit slaat natuurlijk nergens op. Z’n knotjes en muts was hij al een tijdje kwijt en in 2013 lijkt Craig David ook de weg volledig kwijt te zijn. Al jaren geen nieuwe muziek meer en dan deze foto? David is hard op weg naar het zijn van niets meer dan een punchline met één fantastisch album en een hitje met Sting.

“Z’n knotjes was hij al een tijdje kwijt, maar in 2013 lijkt David ook de weg kwijt te zijn”

TS5

Toch heeft Miami – Craig is ondertussen verhuisd naar een penthouse nabij South Beach – ook een goede invloed op Craig David. Tussen de palmbomen geniet David van een onbezorgd1 en relatief rustig leventje en vindt de liefde voor muziek weer terug. Niet in de studio, maar achter de draaitafels. Elke zondag geeft David een huisfeestje dat elke week groter wordt. Onder de naam TS5 (naar de naam van z’n appartement) groeit de get-together uit naar een wereldwijd uitgezonden fenomeen en een nieuw excuus om te gaan touren.

Canadese fans

Het blijkt het begin van een ware comeback. De TS5-shows verkopen binnen de kortste keren uit, van Londen tot Peking en ook onze eigen Melkweg is binnen enkele dagen alle kaarten kwijt.2 Ondertussen helpen ook andere artiesten om Craig David weer in de spotlights te krijgen. Zo gebruikt Justin Bieber een sample van Fill Me In voor zijn track Recovery en andersom gebruikt David Where Are Ü Now voor een nieuwe remix van zijn doorbraakhit.3 Ook Drake, na een referentie op Closer,4 geeft z’n cosign en schijnt een mixtape met David te willen opnemen. En als je tegenwoordig een hit wil hebben, moet je bij Drake zijn.

Na jaren van berichten dat Craig David werkt aan Follow My Intuition, de plaat die al in 2012 het levenslicht had moeten zien, lijkt het er in 2016 toch echt van te komen. Vorig jaar gooide Craig Cold op z’n SoundCloud. Met een flow die kenmerkend is voor pre-Slicker Than Your Average Craig David, laat hij in ieder geval weer een origineel nummer horen. Maar David is pas echt terug als hij met Big Narstie When The Bassline Drops uitbrengt.

Luister naar het nummer en je bent in één keer terug in 1999 of begin 2000, toen David nog veel samenwerkte met Artful Dodger. Van de ‘mmhmm’ en Craig David die zijn eigen naam zingt, tot het rare geluidje (‘oh’):5 dit is de man die begon als MC in de UK en binnen de kortste keren uitgroeide tot een wereldsensatie. En als je het internet mag geloven is de wereld klaar om terug in de tijd te gaan. BuzzFeed, Complex, The X Factor,  BBC; elk zichzelf respecterend medium heeft iets over David’s comeback gepubliceerd.

Niks anders dan nostalgie

Maar hoe vaker ik de track luister, hoe meer ik twijfel. Waarom is When The Bassline Drops zo vet? Is het de intrinsieke kwaliteit van het nummer? De rap van Big Narstie? De beat? Of toch de vocals van Craig David? Yes, Craig klinkt nog steeds fantastisch, maar volgens mij is het iets anders. Nostalgie. Want wie verlangt er niet terug naar die zorgeloze tijd van (middelbare) school, feestjes, eerste liefdes en het bijkomende verdriet? Born To Do It, en in mindere mate Slicker Than Your Average, was voor velen de soundtrack van hun jeugd en zeker voor die van mij. Fill Me In was de eerste single die ik ooit kocht en de gekopieerde versie van BTDI was binnen een jaar letterlijk versleten.6 Het geluid van When The Bassline Drops transporteert je met een paar geluidjes naar die periode. En ondanks dat vroeger absoluut niet alles beter was – nee, ook muziek niet – is nostalgie een ongelooflijk sterk gevoel. Als Craig David dat gevoel een heel album kan vasthouden zonder dat het ouderwets en als een kopie van z’n debuutplaat voelt, dan kan Follow My Intuition een onverwacht succes worden.

Ik ben een sucker voor comeback stories en niks is mooier dan juichen voor de underdog.7 Ik hoop dan ook dat Craig David weer succesvol wordt. Noem het nostalgie. Noem het een quarterlife crisis. I don’t care. Een tweede Born To Do It zal David nooit maken, maar het zou mooi zijn als de tieners van nu niet met vraagtekens in hun ogen staan als ik Last Night weer eens opzet.


  1. In een recent interview gaf CD aan dat hij na Born To Do It behoorlijk wat druk voelde, zeker toen hij van zijn tweede album ‘slechts’ 3 miljoen exemplaren verkocht.
  2. Ik heb het idee dat Nederland bovengemiddeld veel van Craig David houdt. In 2013 trad hij op in de Melkweg met een soort ‘Greatest Hits’ show en ook daar stond de zaal vol met meezingende fans. Indrukwekkend met slechts anderhalf succesvol album.
  3. Klik op die link. Als je de reactie van de mensen in de studio als de beat van Skrillex en Diplo erin knalt nog niet gezien hebt, dan is je leven zeker 72% minder mooi.
  4. Serieus, Comeback Season heeft zoveel random, verouderde references. “Me and Rich united like Van Nistelrooij”? Awesome.
  5. Shit, dat pingeltje in Re-wind is volgens mij de reden dat het een hit werd.
  6. Jaja, ik heb ondertussen de originele CD gekocht, maar hoe snel ging het van single kopen naar cd’s branden?!
  7. Wat mij betreft zijn de artiesten (en atleten) die vechten voor hun bestaansrecht vele malen interessanter dan degene die succes ogenschijnlijk moeiteloos bereiken én behouden. Vooral degenen die ooit van het succes geproefd hebben en daarna compleet van de aardbodem verdwenen leken vind ik fascinerend. Ik schreef niet voor niets meer dan 1000 woorden over JoJo. Ook de docu The Marinovich Project is een aanrader.

GEEN REACTIES

Leave a Reply