Het achtergrondverhaal van Ryan Leslie is indrukwekkend. Afgestudeerd aan Harvard op zijn negentiende, singles geproduceerd voor Beyoncé, Britney Spears, Cassie en zo ongeveer het hele Bad Boy roster en miljoenen YouTube-views voor zijn making-of videos. Na anderhalf album opgenomen te hebben als R&B artiest, besloot R-Les te gaan rappen en op 4 juli verscheen zijn vijfde album, MZRT (The Magnificently Zealous Renegade).

Om maar meteen te beginnen met die naam, zijn vorige plaat heette Black Mozart en nu dus een geforceerd acroniem, dat wederom verwijst naar de componist. Het past bij de grootheidswaanzin die er bij Ryan Leslie ingeslopen na het uitbrengen van zijn tweede album, Transition. Dat album had ten minste een titel die waargemaakt werd; het bleek Leslie’s transitie te zijn van producer/zanger naar rapper. De onderwerpen van zijn lyrics veranderden van mierzoete odes aan vrouwen naar slechte hashtag-raps over rap-clichés (“I can see right through these haters, fish tanks”).

Ten opzichte van zijn vorige album is MZRT een vooruitgang. De plaat kent een goede opbouw en de tracks zijn afwisselend, met aardige gastoptredens van Bobby V1 en Jasmine Sullivan. Ryan Leslie is een prima producer en heeft een ongelofelijk oor voor melodieën. Dat is een goede basis voor een track, maar het is een beetje als uit eten gaan waarbij alleen het voor- en nagerecht worden geserveerd, het belangrijkste ontbreekt. Leslie is gewoonweg geen interessante rapper of tekstschrijver. Zijn flows zijn door vele anderen beter gedaan (de stijlen van onder andere Kanye, Drake en Rick Ross zijn overduidelijk te horen) en de teksten zijn van het niveautje Tyga. Zo rapt hij op Designer Pain: “My mama would ask why I love these ghetto things /  But it’s gold chains and jewelry till I’m in the cemetery /  Girl I know you love me ‘cause I’m hung like a jury /  Plus I, I subsidized your high cost of living /  In return you felt the pressures that a boss was given”.

Elk nummer wordt gebruikt om op te scheppen over geld en vrouwen. Op zich niks mis mee, als het op een manier gebeurt die de moeite waard is om naar te luisteren. Op MZRT voelt elke tekst geforceerd aan en Ryan Leslie neemt zichzelf té serieus, waardoor je hem als luisteraar onmogelijk serieus kunt nemen.

Wat maakt MZRT dan wel interessant? Het feit dat de twaalf tracks op het album slechts het eerste dozijn is van meer dan 120 nummers. Streaming is de toekomst, maar Ryan Leslie ziet meer in een persoonlijke band met zijn fans. Via z’n website kun je je abonneren, waardoor je elke maand een nieuw nummer ontvangt. Als je hier interesse in hebt, moet je opschieten: er zijn slechts 1000 plekken beschikbaar. Abonnementen lopen uiteen van $1 per maand voor alleen het nummer, tot een maandelijkse bijdrage van $1000. Voor dat aanzienlijke bedrag mag je één keer per jaar met Leslie meevliegen in z’n privé-jet, kun je bellen voor advies, meeluisteren met Ryan’s studio sessies en krijg je VIP concert kaartjes en toegang tot zijn “NYE castle”. Het abonnement loopt door tot de dag dat R-Les met pensioen gaat.2

Het concept achter de release is leuk bedacht en brengt artiest dichterbij de fans. Het persoonlijke contact dat Leslie onderhoudt zorgt ervoor dat ‘gewone’ fans loyale volgers worden. Belangrijkste voorwaarde is en blijft echter goede muzie en dat is iets wat Ryan Leslie al een tijd niet heeft laten horen, ook niet op MZRT.


  1.  Beter bekend als Bobby Valentino.
  2. Je kunt ook gewoon opzeggen.

GEEN REACTIES

Leave a Reply